Het Meisje kom ik vaak tegen. Op haar fiets maar ook wandelend. Het Meisje beoefent namelijk het Nordic Walking. Lopen met twee stokken.
Stoer zie ik haar dan door de Meer marcheren met wijdzwaaiende armen alsof ze last heeft van steenpuisten onder d’r oksels.
Het Meisje zit ook in de politiek. Goddank de lokale, maar toch… En daar zit hem nou de kneep. Ik kan geen informatieblaadje van het Stadsdeel ontvangen of ik zie dat Meisje. Strak kijkend in de lens grijnst ze mij dan tegemoet. Daarin doet het Meisje allerlei gekke uitspraken zoals ‘bewoners zijn mijn specialist op de vierkante meter’.
Te vreze valt dat je dat letterlijk moet nemen. Maar eerst even vertellen dat het Meisje ook de scepter zwaait over de fietspaden. Ook die ene, favoriete van mij, waar ik dagelijks dat fijne ‘Parijs-Roubaixgevoel’ onderging. Het fietspad langs de Middenweg, tussen Park de Meer en de Kruislaan, was dan ook Watergraafsmeer’s eigenste Hel van het Noorden.
Met klepperende ketting, gaten in de weg ontwijkend, hotstebotste en stuiterde ik over losse tegels en bulten. Dampend bereikte ik de Kruislaan: conditioneel had ik dan wél iets volbracht. Het pad ging op de schop. Het Meisje liet dat herprofileren.
Wat het Meisje met kreetjes als ‘specialist op de vierkante meter’ bedoeld, ben ik inmiddels achter. Tot mijn ontsteltenis is het voorheen slechte, maar wél brede fietspad, veranderd in een levensgevaarlijke, smalle roetsjbaan van twee meter breed, waar fietsers als biljartballen rakelings langs de akelig hoge stoeprand scheren.
Raar, maar het naast gelegen voetpad is vier meter breed! En daar zie je nóóit iemand op lopen. Maar daar heb ik zo mijn eigen gedachte over. Want het is wel héél toevallig dat Nordic Walkers met hun stokken de ruimte nodig hebben…
Ik ben bang dat het Meisje de smaak te pakken heeft gekregen. Ook dat rustieke slingerfietspaadje, langs de Middenweg bij park Frankendael, waar je om eeuwenoude bomen peddelt, wordt ‘geherprofileerd’ want recht getrokken: twee grote, oude bomen verdwijnen daarbij in de houtkachel… ‘Daar hebben bewoners om gevraagd’ kakelt het Meisje in één van die informatieblaadjes. Nou ik dus niet!
Om niet naar de pot met valium te grijpen hou ik mij maar rustig met de gedachten dat het Meisje maar Stadsdeelwethouder is: het aller-lulligste baantje in de politiek.
Stel je voor dat Sharona Ceha het in de landelijke politiek voor het zeggen krijgt. Je moet er toch niet aan denken…
André Stuyfersant
| < Vorige |
|---|
