Heel veel mensen hebben angst voor spinnen, al is het maar een beetje. Dat is een beetje onzin. Bijna geen één spin bijt en ze vangen nog muggen ook. En als er één beest is om bang voor te zijn, is het wel de mug. De spin is dus onze bondgenoot!

Maar neem nu de Lentevuurspin. Het mannetje, zo hoor ik op de radio, is 1 centimeter groot. Hij heeft zwartbehaarde poten en een vuurrood lijf. Een echte griezel dus. Het vrouwtje is twee maal zo groot en leeft haar hele leven in een holletje in het zand. Niet gedwongen, ze kiest daar zelf voor.
Als een mannetje haar opzoekt in haar holletje en ‘het hele erge’ met haar heeft gedaan, komen er kindjes. Die kindjes buiten haar uit; ze zuigen haar leeg tot er alleen een leeg velletje over is.

Misschien is dat gedrag, die onontkoombare cyclus, wel de oorzaak van onze angst.
Is het niet zo, dat wij mensen een beetje spinnengedrag vertonen? Zijn we daarom een beetje bang voor bevolkingsgroepen die vinden dat een vrouw binnen moet blijven? En als dat nu alleen in Verweggistan zou gebeuren, ach, dat moeten zij weten. Maar als het in ons eigen land, ook buiten de Bijbelbelt, hand over hand toeneemt? Als jonge vrouwen alleen naar buiten komen gehuld in een boerka. Oei, dan komt het dichtbij. Dan gaan we steeds harder roepen dat de vrouw buitenshuis moet gaan werken. Voor de economie!? De school zorgt wel voor de kinderen. De ouders krijgen in het weekeind vijftig kindgebonden uren. Tijdens werkuren kolft moeder melk af voor haar baby. Dat de voeding daardoor minder van kwaliteit wordt, mag de pret niet drukken. Alles beter dan dat de vrouw in haar holletje blijft. Ze móet eruit, ook al willen heel veel vrouwen dat van nature liever niet.

En als u nu wat verontwaardigd denkt ‘nu word ik een beetje boos!’ dan zou dat kunnen komen omdat u ook denkt ‘het zou best een beetje waar kunnen zijn’. En dat maakt een beetje angstig. Die spin toch.

Opa Appie

Wat de boer niet kent, vreet hij niet. U kent ze vast ook, die mensen die absoluut geen veranderingen willen. Aardige mensen dat wel, maar saai!
Nee, dan onze stadsbestuurders. Ze moeten het hebben van de publieke opinie. Dus willen ze absoluut niet saai gevonden worden. Niets veranderlijker dan een stadsbestuurder dus. En dat zullen we weten ook. In 2008 helemaal. De toegangen tot de metro zullen voor de zoveelste maal veranderen want de ov - chipcard is gekraakt. De straatindeling gaat in veel buurtjes veranderen en er komt zelfs een zandpad langs de Amstel. Logisch. Je bent bestuurder. Je bent geboren en opgegroeid op het platteland. Je gaat studeren in de grote stad. Gezellig, dus daar wil je blijven en werken. Je krijgt kinderen. Om niet saai gevonden te worden wil je veranderen. Je piekert je suf. Die gelukkige jeugd, die jij had, wil je ook jouw kinderen geven. Er gaat een lampje branden. ‘Een zandpad’ En als het lampje eenmaal is gaan branden, ben je niet te stuiten. Al die rode lampjes op de wallen. Die had je vroeger thuis ook niet. Langzaam weg er mee dus. ‘Uitfaseren’ heet dat in bestuurstermen. Eén bestuursprobleem blijft. Waar haal ik ‘draagvlak’ vandaan? De afwerkplekken aan de Theemsweg waren gekomen onder het motto ‘controle’en gegaan onder de noemer ‘vrouwenhandel.’ De tweede fase rosse buurt gaat dus nu van start met als motto ‘vrouwenhandel.’ De lege plekken worden opgevuld met mode ateliers van allure (overgehouden aan de oriëntatiereizen naar Parijs en Milaan) en hoogwaardige horeca. Dat bracht de gedachten van de bestuurders bij de hoogwaardige hoerenkast Yab Yum. Ook weg dus. Noemer : ‘chantage via de controle camera’s’ alsof de bestuurders geen camera’s op de wallen hadden laten plaatsen onder het motto ‘veiligheid.’ Al die veranderingen in 2008 vallen de echte Amsterdammer wat rauw op z’n dak, maar als u de boerenachtergrond van onze hoogwaardigheidsbekleders onderkent, ontstaat er vast wel draagvlak voor al die change. Het kost een paar centen, maar het is niet saai.

Appie

Amsterdam is de kluts kwijt. Misschien vinden we er nog een op de Koninginnedagmarkt maar er is weinig kans het ding nog terug te vinden. Wie vroeger zwaaiend met de armen door de stad fietste werd na korte tijd vriendelijk verzocht even te stoppen. Oom agent vroeg wat er mis was en na verloop van tijd mocht de armzwaaier verder, maar nu met beide handen aan het stuur. Maar sinds steeds meer mensen met hun handen spreken, ook als ze aan de telefoon zijn en die gebaren geen enkel ondersteunend nut hebben, fietst telefonerend Amsterdam op zijn barrel armen en spatbord zwaaiend rond. Een aanrijding tussen een auto en een fiets is altijd de schuld van de automobilist. In Amsterdam hebben volgens de wethouder de armen een fiets en de rijken een auto. Dat is wetenschappelijk onderzocht, zegt deze stadsbestuurder. Dus als je alle oude auto’s de stad uitjaagt, tref je niet het minder bedeelde segment van de bevolking. Nu denkt U, “maar waarom, we hebben toch een APK?” Heel logisch, om hoger te kunnen bouwen, aldus de vroede vader. Om de metro veiliger te maken doen onze wijze bestuurders twee-derde van de poortjes bij de uitgangen dicht. Dat kan makkelijk, want bij een calamiteit krijgen de passagiers eerst een uurtje cooling down alvorens weg te mogen lopen. En nu kunnen de mensen alvast wennen aan het gebruik in 2013, pardon 2015. Omdat de riolering in Amsterdam verouderd is en het onderhoud straks veel geld gaat kosten gaan we aan de Spaklerweg alvast wennen aan geld over de balk smijten. De toenmalige rioolwaterzuivering werd gesloopt en er kwamen mooie kantoren voor in de plaats. Maar nu tien  jaar later is het gebouwencomplex alweer met de grond gelijk gemaakt. Eerder werd de modernste rioolwaterzuivering van Europa op Zeeburg na 20 jaar functioneren gesloopt. Eens was regeren vooruitzien. Nu gaan de postkantoren sluiten. Menig winkelier zou zo’n klantenbestand wensen maar voor tante TNT zijn de kantoren te duur. Onze brievenbus gaat nu gevuld worden met pulp, rondgebracht door Sandd-mannetjes en Selekt Mail women om maar niet te spreken van de Deutsche Post. De beëdigde postbesteller wordt vervangen door een bijklusser.
Dag briefgeheim. Dag kluts. Ik zal blij zijn als het weer Koninginnedag is, dan is die gekkenbende tenminste één dag normaal.

Opa Appie

In de wachtkamer van de tandarts vind je altijd een kinderhoekje. Je kunt beslist niet zeggen, dat het is ingericht met veel voortschrijdend inzicht. Een paar houten blokjes en wat beduimelde Donald Duckboekjes, ziedaar de kinderhoek. “Ga maar even spelen,” zegt de moeder en je ziet de koter aarzelend op de verzameling afgedankt speelgoed afgaan. Meestal is het kind al gauw weer terug. Het is immers geen Nintendo of Actionman. De snotneus wordt weer veilig in de beschermende moederschoot geduwd.

En toch vindt Donald Duck nog grote aftrek. Bij de grote kinderen uit onze samenleving, de mannen, slaat een vonk van herkenning over. Pluto, Goofy, Kwik, Kwek en Kwak, Guus Geluk, de zwarte Magika, de Piranha-bende, oom Dagobert. De hele maatschappij trekt aan de mannenogen voorbij. Het is dus helemaal niet zo vreemd, als Wilders weer Geertje wordt en de Koran vergelijkt met de Donald Duck. Ook hij keert graag terug naar zijn kinderjaren. Ook hij doet er alles aan om beschermd te worden. Net als alle mannen heeft hij een hang naar het verleden. Op zondag de verhalen met lichtbeelden.

“Komt u maar.” De assistente haalt je uit de droom. “Neemt u plaats.” En daar zit je dan. Het plateau met haakjes, spiegeltjes en boortjes draait voor je langs. De tandarts buigt zich over je heen. “Iets wijder open.” Je kunt geen kant meer op. In die positie krijg je de vraag: “Zullen we uw tanden bleken?” “Nee dank u.” En je denkt: bij de kapper is het goedkoper, maar je zegt: “Dat gaat toch met waterstofperoxide, dat tast toch je hersens aan?” Enigszins beledigd bijt de tandarts je toe: “U bent hier niet bij de kapper !” “ Sorry, dokter.”
Je had het kunnen weten. Bij de kapper ligt de Story en associeer je immers de Donald Duck niet met bleekneus Geertje en kiespijn.

Opa Appie