Dwarsweb - Nieuws voor Amsterdam Oost

Weervrouw Marjon de Hond had een paar mooie dagen voorspeld. Dus voor de broodnodige verandering togen we naar het zuiden van ons land. We hadden een advertentie gelezen van een hotel in een kasteel. Wie wil er nu niet eens het gevoel van een kasteelbewoner beleven! Rond de klok van elf, na de drukte dachten we, gingen we op pad. Het leek wel of heel Nederland hetzelfde had gedacht, want het was ontstellend druk. Daar kwam nog bij dat er overal, speciaal voor ons, aan de weg gewerkt werd.

Door al die wegwerkzaamheden en omleidingen waren we in de buurt van Venlo elk gevoel voor richting kwijt. Dus een parkeerhaven gezocht. Het was zo’n semi picknickplaats met van die stenen banken met een tafel er tussen. Aan één ervan zaten twee mensen. “Mogen we er bij komen zitten?” Het bleken vriendelijke en makkelijk pratende mensen. Wel even wennen aan het accent, maar binnen een paar minuten wisten we hun hele lek en gebrek. Het bleek, dat ze allebei hun partner hadden verloren. De dochter van de één en de zoon van de ander hadden verkering gehad. Waardoor beide vaders vrienden werden en bleven nadat de verkering van de kinderen uit ging. Ze gingen jarenlang samen met vakantie. Toen over en weer een partner weg viel, zijn de overblijvers samen verder gegaan. Aardige mensen die Limburgers.

In ons kasteeldorp aangekomen, zagen we helemaal geen kasteel. Torens genoeg maar dat waren kerken. Daar fietste een echtpaar. Mijn vrouw de auto uit. “Goedemiddag, mag ik u wat vragen?” De man stapte direct af, de vrouw een eindje verder. En daar begon de Babylonische spraakverwarring. De man verstond geen Nederlands en mijn vrouw zijn uitspraken niet. Het bleek Limburgs te zijn toen de vrouw er bij kwam. Met handen en voeten kwamen we er uit. Anderhalf honderd kilometer van Amsterdam en een eenvoudige conversatie was gruwelijk moeilijk. Wat ons ook opviel was, dat al die Limburgers zwart haar hadden. We zagen bijna geen blonde mensen. Zou dat het gevolg zijn van de Romeinse bezetting van vele eeuwen terug? Als we al een blonde vrouw zagen, was het haar duidelijk geverfd. In het verleden gebruikten de mensen waterstofperoxide om het haar te blonderen. In waterstofperoxide (H2O2) zit in elk van de vele moleculen één zuurstofatoom dat graag op stap gaat. Het inademen van te weinig zuurstof hou je niet lang vol, maar het inademen van te veel zuurstof is slecht voor je hersens, weten we nu. Hieruit valt af te leiden dat de vroeger veel gebruikte term ‘dom blondje’, voor zover kunstmatig blond, een kern van waarheid inhield. Het is misschien een beetje ver gezocht, maar ik kon ineens niet meer los komen van de gedachte, dat die Limburger Geert W. te veel waterstofperoxide gebruikt.
Voor uw gemoedsrust! We hebben dat kasteel gevonden, maar het had geen enkele toren.

Appie

< Vorige		Volgende >