Nee, dan onze stadsbestuurders. Ze moeten het hebben van de publieke opinie. Dus willen ze absoluut niet saai gevonden worden. Niets veranderlijker dan een stadsbestuurder dus. En dat zullen we weten ook. In 2008 helemaal. De toegangen tot de metro zullen voor de zoveelste maal veranderen want de ov - chipcard is gekraakt. De straatindeling gaat in veel buurtjes veranderen en er komt zelfs een zandpad langs de Amstel. Logisch. Je bent bestuurder. Je bent geboren en opgegroeid op het platteland. Je gaat studeren in de grote stad. Gezellig, dus daar wil je blijven en werken. Je krijgt kinderen. Om niet saai gevonden te worden wil je veranderen. Je piekert je suf. Die gelukkige jeugd, die jij had, wil je ook jouw kinderen geven. Er gaat een lampje branden. ‘Een zandpad’ En als het lampje eenmaal is gaan branden, ben je niet te stuiten. Al die rode lampjes op de wallen. Die had je vroeger thuis ook niet. Langzaam weg er mee dus. ‘Uitfaseren’ heet dat in bestuurstermen. Eén bestuursprobleem blijft. Waar haal ik ‘draagvlak’ vandaan? De afwerkplekken aan de Theemsweg waren gekomen onder het motto ‘controle’en gegaan onder de noemer ‘vrouwenhandel.’ De tweede fase rosse buurt gaat dus nu van start met als motto ‘vrouwenhandel.’ De lege plekken worden opgevuld met mode ateliers van allure (overgehouden aan de oriëntatiereizen naar Parijs en Milaan) en hoogwaardige horeca. Dat bracht de gedachten van de bestuurders bij de hoogwaardige hoerenkast Yab Yum. Ook weg dus. Noemer : ‘chantage via de controle camera’s’ alsof de bestuurders geen camera’s op de wallen hadden laten plaatsen onder het motto ‘veiligheid.’ Al die veranderingen in 2008 vallen de echte Amsterdammer wat rauw op z’n dak, maar als u de boerenachtergrond van onze hoogwaardigheidsbekleders onderkent, ontstaat er vast wel draagvlak voor al die change. Het kost een paar centen, maar het is niet saai.
Appie
| < Vorige | Volgende > |
|---|
