Maar neem nu de Lentevuurspin. Het mannetje, zo hoor ik op de radio, is 1 centimeter groot. Hij heeft zwartbehaarde poten en een vuurrood lijf. Een echte griezel dus. Het vrouwtje is twee maal zo groot en leeft haar hele leven in een holletje in het zand. Niet gedwongen, ze kiest daar zelf voor.
Als een mannetje haar opzoekt in haar holletje en ‘het hele erge’ met haar heeft gedaan, komen er kindjes. Die kindjes buiten haar uit; ze zuigen haar leeg tot er alleen een leeg velletje over is.
Misschien is dat gedrag, die onontkoombare cyclus, wel de oorzaak van onze angst.
Is het niet zo, dat wij mensen een beetje spinnengedrag vertonen? Zijn we daarom een beetje bang voor bevolkingsgroepen die vinden dat een vrouw binnen moet blijven? En als dat nu alleen in Verweggistan zou gebeuren, ach, dat moeten zij weten. Maar als het in ons eigen land, ook buiten de Bijbelbelt, hand over hand toeneemt? Als jonge vrouwen alleen naar buiten komen gehuld in een boerka. Oei, dan komt het dichtbij. Dan gaan we steeds harder roepen dat de vrouw buitenshuis moet gaan werken. Voor de economie!? De school zorgt wel voor de kinderen. De ouders krijgen in het weekeind vijftig kindgebonden uren. Tijdens werkuren kolft moeder melk af voor haar baby. Dat de voeding daardoor minder van kwaliteit wordt, mag de pret niet drukken. Alles beter dan dat de vrouw in haar holletje blijft. Ze móet eruit, ook al willen heel veel vrouwen dat van nature liever niet.
En als u nu wat verontwaardigd denkt ‘nu word ik een beetje boos!’ dan zou dat kunnen komen omdat u ook denkt ‘het zou best een beetje waar kunnen zijn’. En dat maakt een beetje angstig. Die spin toch.
Opa Appie
| < Vorige | Volgende > |
|---|
