Het ging er ruig aan toe, toen de mobiele eenheid en politie te paard het occupy kamp bij de pinautomaat binnenviel. Téjo, R@lf, Thelma en Louise kregen pepperspray in hun ogen gespoten, nádat ze geboeid waren. R@lf kreunde van de pijn, de boeien zaten veel te strak en hij was ook niet zo lenig in zijn armen, waardoor die slechts met veel moeite achter zijn rug gedraaid konden worden. Door alle pijn, verstond hij maar half wat de barse agent hem toeblafte: “...moord met voorbedachte rade op prominente Nederlanders... merkvervalsing...het ontluisteren van oerhollandse traditie...ongeoorloofd activisme tegen kapitalistische symbolen waaronder financiële instellingen...” R@lf sloot zich af voor de waslijst strafbare feiten. Een barstende hoofdpijn zette in op zijn rechter gezichtshelft. Ook dat nog...
“Heeft u er bezwaar tegen als Peter Rudolfius bij het verhoor aanwezig is?”
“Nee hoor,” bromde R@lf vanonder zijn beurse wangen. Who the f*ck is Peter Rudolfius?
“O f*ck, Peter R. de ...” stamelde R@lf onverstaanbaar. Hij vreesde het ergste en inderdaad, de meester misdaadverslaggever mocht hem ondervragen.
“Hebt u een stuk spacecake aangeboden aan Patrick van der E. toen u op de snelweg vast kwam te zitten?”
“Nee, ik ken geen Patrick, ik rij geen auto en ik heb geen recept van spacecake.”
“Kom nou toch, het heeft geen enkele zin om het te ontkennen, we hebben alles opgenomen met de verborgen camera. U heeft ook bekend Henk-en-Ingrid te hebben vermoord.”
“‘t Is nietes,” reageerde R@lf primair en infantiel op de bekende Rutteriaanse wijze.
“Kijk dan zelf naar de beelden,” klonk Peter superieur. R@lf schrok. Daar stond hij, samen met Louise, een kleine escape uit het nichtenparadijs, in zijn rechterhand een onbekende snack en een man, naast hem in de file, nam iets uit zijn hand. Hij droeg de pas door Téjo gemaakte namaak-Versace legging. Alle bewijzen spraken tegen hem...
“Heeft u er bezwaar tegen als Peter Rudolfius bij het verhoor aanwezig is?”
“Nee hoor,” bromde R@lf vanonder zijn beurse wangen. Who the f*ck is Peter Rudolfius?
“O f*ck, Peter R. de ...” stamelde R@lf onverstaanbaar. Hij vreesde het ergste en inderdaad, de meester misdaadverslaggever mocht hem ondervragen.
“Hebt u een stuk spacecake aangeboden aan Patrick van der E. toen u op de snelweg vast kwam te zitten?”
“Nee, ik ken geen Patrick, ik rij geen auto en ik heb geen recept van spacecake.”
“Kom nou toch, het heeft geen enkele zin om het te ontkennen, we hebben alles opgenomen met de verborgen camera. U heeft ook bekend Henk-en-Ingrid te hebben vermoord.”
“‘t Is nietes,” reageerde R@lf primair en infantiel op de bekende Rutteriaanse wijze.
“Kijk dan zelf naar de beelden,” klonk Peter superieur. R@lf schrok. Daar stond hij, samen met Louise, een kleine escape uit het nichtenparadijs, in zijn rechterhand een onbekende snack en een man, naast hem in de file, nam iets uit zijn hand. Hij droeg de pas door Téjo gemaakte namaak-Versace legging. Alle bewijzen spraken tegen hem...
“Dat ben ik nie,” blufte R@lf, die net als Joran van der S. een begenadigd pokeraar was.
“Ach man, je ziet toch zeker wel dat jij dat bent? Heel Nederland ziet dat jij dat bent? Sterker nog, niemand twijfelt daar aan. Wil je nou beweren dat jij dat niet bent?”
“Ik heb geen rijbewijs.”
“En Louise, met wie je daar plat op de bek gaat, zeker ook niet? Maak dat je schoonmoeder wijs!”
“Dank u wel, Peter R., we breken nu het interview af. De verdachte wordt overgebracht naar de anti-terrorisme unit in Vught.”
R@lf schrikt. Hij had andere plannen. Uitgerekend nu hij een strakke legging aan heeft, moet hij naar de petoet. Het had niet ongelukkiger kunnen treffen. En wat staat Téjo en hun beider hartsvriendinnen te wachten? Het had niet erger gekund.
| < Vorige | Volgende > |
|---|
