De goederen en het geluk op deze aarde zijn onrechtvaardig verdeeld. Tenminste als je vindt dat het recht van de sterkste een immoreel uitgangspunt is. Daar moet je iets aan willen doen. Zo ben ik opgevoed. Maar toen ik ooit moest nadenken over mijn beroepskeuze heb ik toch niet de sociale academie gekozen. Ik bedacht dat het werken aan de kant waar de klappen vallen een soort dweilen met de kraan open was. Dat moest anders kunnen.
Het leek mij beter om de zaak in een eerder stadium aan te pakken, in de organisatie van de samenleving. Beter voorkomen dat het gaat lekken dan blijven dweilen. The civil society. Nou, daar is het nooit echt van gekomen in mijn geval. Ik heb weliswaar een tijdje sociologie gestudeerd en ik begrijp nu beter waar het in de krant over gaat, maar zelf ingrijpen of invloed hebben, nee. Het is mij nooit gegeven in welk bestuur dan ook zitting te nemen. Al dat overleg duurde mij veel te lang, bovendien weet ik het altijd beter: gewoon een ongeduldige arro ben ik. Zodoende heb ik in feite nooit iets gedaan voor de zwakkeren in de samenleving.
Maar mijn kans is ongemerkt gekomen door deze krant. De Dwars is namelijk onderdeel van een grotere stichting welzijnswerk die beweegt tot meedoen. Voilà. Mijn egoïstische manifestatiedrang heeft mij uiteindelijk de wereld van het welzijn ingevoerd. In die wereld wordt veel werk gedaan door zogenaamde vrijwilligers. Ik ben nu een vrijwilligster. Hoera. Doe ik eindelijk waar ik zin in heb, blijkt het in ene moeite door ook nog ergens goed voor te zijn. In plaats van salaris krijg ik nu waardering. Ook heel fijn.
Maar er is iets raars met het woord vrijwilliger. Sinds de slavernij is afgeschaft werkt iedereen toch vrijwillig? Hoe zit dat? Het lijkt of het woord vrijwilliger te maken heeft met vrijwillig, uit je goede hart, iets bij te dragen aan het welzijn van de samenleving. Maar misschien is het meer de luxe van de vrijgestelde. Die heeft blijkbaar genoeg brood op de plank om zich te kunnen permitteren onbezoldigd iets voor een ander te doen.
Gisteren vond ik op een hoop naast de ondergrondse vuilnisbak een spiksplinternieuw boeket. Staat nu in mijn kamer. Het kaartje zat er nog aan: Met Dank voor je Inzet en Toewijding.
E-mailadres:
Dit e-mail adres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien.
Zie ook mijn profiel
| < Vorige |
|---|
