Sommige mensen moeten naar de Galapagos eilanden om vreemde vogels te zien maar deze kinderhand is gauw gevuld. Op een eenvoudig fietstochtje langs de linkeroever van de Amstel, richting Ouderkerk, moest ik toch zeker drie of vier keer afstappen om de natuur van dichtbij te bekijken en te beluisteren. Twee hazen sprongen onbevangen in de avondschemer door het knollenland bij de politiehondenschool (die honden zitten gelukkig opgesloten). In het water van de Amstel doken meerkoeten en waterkippen achter elkaar aan terwijl ze dat prehistorische scherpe geluid uitstootten. Over de reeds paargevormde eendenkudde die in de berm rondscharrelt heb ik het niet, maar een grote fazant in vol ornaat midden op het fietspad die niet uitwijkt, daar stond ik toch wel even bij stil. De zon ging onder in idiote strepen, met hele stille straaljagers erdoorheen, dat doen ze vaak bij zonsondergangen, ik weet niet waarom. En toen zag ik een scholekster, zo'n zwart ding met een hele lange spitse erg rode snavel. Ik dacht nog even: grote genade, een snip? vanwege die bek, maar het rood zette me op het goede spoor. En wat denk je ... een stukje verderop twéé scholeksters, die ruzie hadden. Je weet niet wat je hoort en wat je ziet! Met de kop naar beneden - allebei - en die bek wijd open, die gaven een compleet concert. Riedels en kreten, hoge en lage tonen, keihard. Echt, ik heb nog nooit zoiets gehoord. Toen ik afstapte, verbluft door wat ik meemaakte, stopten ze als twee betrapte kinderen, ze pruttelden nog wat - hij begon, nee zij - en toen vielen ze stil, terwijl ze me besmuikt aankeken. Op vijf meter afstand stond nog zo'n stel. Ik fietste door maar een eindje verder stapte ik stilletjes af en ging kijken. Het concert was weer begonnen, die andere twee deden nu ook mee, het was oorverdovend. Op hoge poten liepen ze geagiteerd deftig om elkaar heen, en heel wonderlijk dus met die opengesperde bekken naar beneden gericht. Toen kwam een sloep voorbij roeien, heya hopsa. Twee vogels vlogen op en naar de overkant. Het werd stil.
Daardoor hoorde ik ineens een heel zacht geluidje. Het kwam uit een waterkip van weer een andere soort. Groot, grijs, met een witte snavel. Die doet zijn bekje open, je ziet niks bewegen, het is net alsof dat mechanisch gaat, en dan hoor je het geluid van het openmaken van een flesje bier. Er zit ook een vertraging in, net of dat opengaan van dat bekkie en dat geluid niets met elkaar te maken hebben. Uit een andere tijd en een andere wereld, prehistorisch dus.
De zon was onder, het werd kouder ook, ik nam via de brug de andere kant van de Amstel als terugweg. Veel meegemaakt. Tien minuten fietsen van huis.
Marie
| < Vorige | Volgende > |
|---|
