Dwarsweb - Nieuws voor Amsterdam Oost

Ik heb het getroffen: een zonovergoten zaterdagse lentemiddag en er is nog een bankje vrij in het Oosterpark, nabij de ingang tegenover het OLVG. Een boek, een flesje water; voorlopig zit ik goed. Mensen op de bankjes om me heen genieten van het weer of het samenzijn en ik geniet van mijn boek. "Vieze man, een vieze man, een vieze man is het. Een vieze junk", klinkt het op volume van achter de bosjes.

De woorden komen uit de mond van – juist: een vieze man. Hij sloft naderbij waarbij hij zijn zwart-wit geblokte plastic shopper met zich meedraagt. Ik vraag me af of hij een ander in gedachten heeft of dat woorden die net tegen hém zijn uitgesproken in zijn hoofd resoneren en via zijn mond wereldkundig worden gemaakt. In ieder geval beschouw ik het als een vooraankondiging van zijn komst. Hij ploft vlak naast mij neer op het bankje, net naast mijn handtas rechts van mij. In een reflex wil ik mijn tas grijpen maar drie gedachten weerhouden mij daarvan: 1) misschien kwets ik hem daarmee. Dat hij er slecht verzorgd uitziet, een aangekoekte bloedneus heeft en een ‘unheimische’ geur met zich meedraagt betekent nog niet dat hij een slecht mens is en uit op mijn portemonnee; 2) misschien daag ik hem daarmee uit; roept defensief gedrag geen agressief gedrag op? Dit soort types dragen vast een mes bij zich als zelfbescherming en ik neem liever geen risico; 3) áls hij mijn tas grijpt, dan kan ik zeker harder rennen dan hij en dan tackel ik hem. Er zijn genoeg mensen in de omgeving om me terzijde te staan. Overwegingen in een micro-seconde, als je bedenkt dat ze de impuls beteugelen om mijn tas vast te pakken. Eenmaal gezeten is de man stil. Hij gaat verzitten en leunt met zijn ellebogen op zijn knieën, waarbij zijn handen zijn hoofd ondersteunen. Ik overweeg een kort gesprek met hem aan te knopen om mijn eigen angst te overwinnen onder het mom ‘bekend, maakt bemind’, maar leg die gedachte ook weer naast me neer. Dat ik me niet prettig voel met deze onbekende man naast me die zonder te vragen mijn persoonlijke leefgebied is binnengetreden door zo dicht naast me te gaan zitten, legitimeert opstappen voldoende. En ik weet: in zijn aanwezigheid zal ik me niet meer kunnen concentreren op mijn boek. Nadat ik dezelfde alinea zes maal opnieuw heb gelezen zonder dat de inhoud ervan tot me doordringt, besluit ik definitief tot vertrek en doe nonchalant mijn boek in mijn tas. Op dat moment staat de man op. Zijn shopper met hebben en houwen met zich meeslepend, loopt hij naar het bloemperkje dat het monument van de slavernij omringt en laat zich pontificaal vallen, te midden van de paarse bloemetjes. Ik denk aan wat ik ’s morgens in de krant heb gelezen; dat steeds minder daklozen gebruik maken van nachtopvang omdat zij kleinschalig wonen. Ik vermoed dat deze man vannacht ook geen gebruik zal maken van een bed bij het Leger des Heils. Niet omdat hij deelneemt aan een woonproject, maar omdat voor hem een perkje overdag ook goed ligt. Ik vraag me af hoe dat zich vertaald ziet in de statistieken. Dan haal ik mijn boek weer uit mijn tas en lees nog een stukje verder.

< Vorige		Volgende >