's Ochtends vroeg al begrijp je: het gaat warm worden. Veel te warm voor de tijd van het jaar, net goed voor een lekkere Pinksterdag. Hard gewerkt, je bent moe, je wilt nergens naar toe. Lekker thuis lummelen met de ramen wijd open. Kranten erbij, kopjes thee.
De kinderen jengelen. Ze moeten uitgelaten worden. We sjokken lamlendig naar de "kleine speeltuin" aan het Robert Kochplantsoen. Onze dochter heeft de 30 jaar oude rackets meegezeuld (rackets werden toen nog van plaatstaal, met loden bedrading gemaakt). De tennisvelden zijn echter allemaal bezet, en daar komt het hele mooie seizoen geen verandering in. Met de zon verschijnen de sjieke rokjes, onberispelijk wit, en de hightech accessoires; ze verjagen de wintergasten: de Marokkaanse arbeider die zijn zoon de basistechniek van het tennissen leert, de moekes die hijgen en puffen in hun joggingbroek, de kinderen. En ons.
Wij lopen terug naar de speeltuin en ploffen neer op de bank naast de zandbak. Het is werkelijk bloedheet. Wij zijn alleen. De straten zijn uitgestorven. Onze kater, die als een hondje met ons mee is gewandeld, ligt uit te puffen onder de taxusheg; zijn tongetje hangt uit zijn mond, zijn buik hijst zich op en neer, op en neer. Warm.
Het is warm. De kinderen zitten in de zandbak. Ze zijn er te groot voor maar het gaat ze goed af. Ze spelen weer zoals kleuters. De zon blaakt op hun koppetjes. Kleuren verbleken, opgevreten door de overdaad aan lichtgolven. De meegenomen kranten liggen opgevouwen op de bank. In de lucht klinken eenzame akkoorden uit een liedje gerukt ploem... ploem... ploem...: er is een afterparty na de mis in de Koningskerk. De klok op de lange toren zegt hardop wat we al konden lezen: het is 12 uur. En het is warm. Terwijl 90% van Amsterdam naar het strand is, genieten wij prinsheerlijk van een ongekende rust. Hier om de hoek, op een goddelijke plek die volgend jaar niet meer zal bestaan.
Liva Elders-Luyat
| < Vorige | Volgende > |
|---|
