Foto's: Frans Stoeller (bekijk tweede foto met de muis)
Dwarsdebat over wonen: verhit, onthullend en verhelderend
Het debat begon met de kraakbeweging, die de aandacht vroeg voor de ontruiming van een moeder en haar twee kleine kinderen. De woning is in bezit van crisis koning Fortis Bank. De ietwat gestreste debatleider vraagt daarna het publiek, bestaande uit een kleine 130 mannen en vrouwen, wie er van hen respectievelijk in een koopwoning, vrije sector huurwoning of sociale huurwoning woont. De sociale huurders blijken duidelijk het emotioneelst over hun, in veel gevallen, onbevredigende situatie.
Tijd voor een vraag met inleiding uit het publiek is er niet. We moeten door naar de politieke partijen en dus wordt de dame met een vraag uit het publiek grof afgekapt. De partijen stellen zich voor. Vrijwel allemaal lijken ze het eens te zijn over het feit dat er meer woningen moeten komen, dat ouderen, studenten en mensen met lage inkomens ‘een probleem zijn' en dat het belangrijk is dat de buurt cohesie als niet behouden, dan wel gecreëerd moet worden. Echter, de manieren om dit te bereiken lopen uiteen.
De eerste stelling, gepresenteerd door Huurdersvereniging Oost voorzitter Frans Ondunk, luidt als volgt: Er moet voldoende aanbod zijn van betaalbare woningen (tot €520,-) in alle buurten en voor alle aandachtsgroepen, waaronder grote gezinnen en jongeren.
GroenLinks vindt dat er absoluut geïnvesteerd moet worden in de nieuwbouw van sociale huurwoningen. De VVD vindt dat nergens voor nodig. Immers, er zijn meer dan genoeg woningen, "het grote probleem is dat mensen scheefwonen." Zodra er meer woningen voor de middeninkomens zijn, komen er vanzelf weer sociale huurwoningen vrij.
In het publiek klinkt verontwaardiging. Verschillende mensen vragen zich hardop af of ‘hij dat echt denkt' VVD'er Straat voegt er aan toe dat hij het belangrijk vindt dat mensen in mooie laagbouw huizen met tuinen kunnen wonen.
GroenLinks legt direct uit dat het zo niet werkt in de praktijk. Zodra mensen vanuit hun goedkope huurwoning doorverhuizen naar een duurdere woning, blijft de achterblijvende woning zelden tot nooit in de sociale huur. De woningen worden verkocht, de huur verdriedubbelt of de woning gaat de slooplijst op. In het publiek wordt geklapt.
De CDA wijst op het onderwerp ‘sociale spreiding' door te opperen dat Amsterdam een veel te hoog percentage uitkeringen heeft en dat dat geen gezonde sociale samenstelling van de bevolking is. Immers, hoe meer lage inkomens bij elkaar, hoe minder mensen besteden en ondernemen dus hoe minder het gaat met de economie.
Bij zowel wethouder Princen (PvdA) en het publiek schiet deze opmerking in het verkeerde keelgat. De CDA'er wordt gevraagd zijn mond te spoelen met zeep. Waarop hij er als klap op de vuurpijl bovenop gooit dat mensen, die hun eigen woning bezitten, beter voor hun buurt zorgen(!). In het publiek wordt geopperd dat het vaak juist de huurders zijn die hun stoepje nog schoonvegen. Een aantal bewoonsters vertellen dat er in de straat waar ze wonen nog maar enkele sociale huurwoningen over zijn. "De rest is allemaal gesplitst en verkocht." De veelal boven modaal verdienende bewoners van de koopwoningen gaan slechts de straat op voor een afhaalmaaltijd, zeker niet om de buurt schoon en/of gezellig te houden.
Princen vertelt dat ze het treurig vindt dat er zoiets moet bestaan als het Wijksteunpunt Wonen maar dat ze blij is dat het er is. Het is de enige manier om huurders te beschermen tegen (veelal louche) huiseigenaren die proberen door middel van splitsen huurders hun sociale woning uit te krijgen. Méérbelangen voegt daar aan toe dat het helaas ook vaak corporaties zijn die de boel in de verkoop gooien. Daar zitten de meeste mensen niet op te wachten en hoewel de wet sociale huurders beschermt, komt daar in de praktijk meestal niets van terecht.
Nadat de VVD voor ‘gangsterliefje' is uitgemaakt, in verband met hun vermeende betrokkenheid bij het ‘wegbonjouren' van sociale huurders in de Javastraat omdat louche eigenaren wilden splitsen en verkopen, zijn we toegekomen aan de tweede stelling: Bewoners moeten in een vroeg stadium bij de ingrepen in de wijk, waaronder renovatie en sloop, betrokken worden en er meer invloed op kunnen uitoefenen.
De SP legt uit dat bewoners niet meer gemotiveerd zijn voor participatie door de uitverkoop van de buurten. De bewoners weten het beste wat goed is voor de buurt en zodra je daar als overheid aan voorbij gaat, is er geen sprake meer van participatie. In het publiek wordt dit beaamd door iemand die uitlegt dat als je bij sloopplannen de bewoners laat participeren in de besluitvorming er in de meeste gevallen waarschijnlijk niet gesloopt kan worden. Helaas, veel te vaak, een reden om de participatie vanuit de buurt slechts te richten op wat er na de sloop moet gebeuren.
Een bewoners brengt in dat er nota bene weinig te participeren valt als je woningzoekende bent, je woont immers nog niet. Hij legt uit dat zijn enige manier van participatie in de buurt het vinden van een woonplek in woningen van louche eigenaren die hun panden veel te lang leeg laten staan is. De rest van het publiek lacht en knikt.
De derde stelling sluit hierop aan en betreft dan ook de openheid van het nieuwe gefuseerde stadsdeel en het actief reageren op signalen en communiceren met bewoners. Problemen rondom splitsing en renovatie zijn de meest voorkomende signalen en de PvdA benadrukt dat er op dit moment met name naar studenten moet worden geluisterd.
Dat lijkt me een goed idee. Het gaat hier immers over een groep mensen die praktisch dakloos is. Moeilijk participeren in renovatieplannen als je nog geen huis hebt om vanuit te participeren. De rol van het Wijksteunpunt Wonen wordt hier ook weer aangehaald. "Het zou eigenlijk niet nodig moeten zijn, maar we zijn blij dat ze er zijn", zegt wethouder Princen.
De volgende stelling beweert dat de onafhankelijkheid van het Wijksteunpunt Wonen gewaarborgd moet blijven. Vrijwel iedereen is het er mee eens dat het Wijksteunpunt Wonen moet blijven voortbestaan en dat er dan zo nodig ook meer geld naar toe moet omdat ze alleen zo hun werk beter kunnen doen. Geld is echter, zoals altijd, wel een probleem en of er daadwerkelijk meer mankracht, dus meer geld naar het WSW gaat valt nog te bezien. Leefbaar Amsterdam vindt dan ook dat "mensen hun eigen broek moeten kunnen ophouden". Floris van den Berg verwijst naar de CPN die vroeger "ook gewoon langs de deuren ging voor geld". Bovendien werkt de hockeyclub waar Floris lid van is precies zo!
Verhit, onthullend en zeker ook verhelderend, dit debat.
| < Vorige | Volgende > |
|---|
