‘Alles is politiek’. Er was gistermiddag iemand die tegen mij dit belegen statement uitsprak. Niet van deze tijd [een statement dat meer van deze tijd is].
Of het waar is of volkomen onzin doet niet ter zake. Als alles al politiek is, is duidelijk dat politici die politiek slechts in geringe mate (kunnen) beïnvloeden. Er is de afgelopen tientallen jaren gekozen voor allerlei vormen van verzelfstandiging. Een term die verdoezelt dat belangrijkste gevolgen ervan waren het verdwijnen van directe overheidsverantwoordelijkheden en het verdwijnen van (in)directe invloed van burgers [ontdemocratisering] bij vele diensten.
De overheid kan er nauwelijks meer op aangesproken worden. Als de straatverlichting het niet doet. Als de stroom uitvalt. De tram twee keer zo weinig rijdt. Een kantoor leeg staat. Een woning slecht wordt onderhouden. Opnieuw een kleine ondernemer verdwijnt. Opnieuw de komst van een toren dreigt. Als wachtlijsten in gezondheidszorg en welzijnswerk groeien. Of als er op een school slecht onderwijs wordt gegeven.Er is hooguit een indirecte verantwoordelijkheid via subsidiestromen en vergunningen.
Al bijna net zo machteloos staat [of lijkt te staan?] de stadsdeelpoliticus tegenover het eigen ambtelijk apparaat. Alle partijen roepen nu om het hardst dat er bezuinigd moet worden op ambtenaren en externe deskundigen.Maar politieke keuzes zijn volkomen ondergeschikt aan de eigen wetmatigheden van bestuurlijk en ambtelijk Amsterdam. Nog vóór de verkiezingen, dus ook vóór de definitieve fusie van Oost-Watergraafsmeer en Zeeburg zijn de belangrijkste overheadfuncties al ingevuld en vergeven door de gemeentelijke kwartiermakers. De bureaucratie heeft lak aan de politiek. Organisatorische motieven prevaleren verre boven inhoudelijk politieke.
Alles is politiek?! Maar waar gaan lokale politici (nog) over?
| < Vorige | Volgende > |
|---|
