Hij hangt op de bar, waar een wit pilsje staat. Hij bevindt zich in de sportkantine van de Wethouder Verheijhal. Af en toe neemt hij een slokje van zijn bier om vervolgens weer voor zich uit te staren. Een bos donkere, ietwat grijze haren siert zijn hoofd. Hij heeft een stoppelbaard.

“Nee! Je moet gewoon je bek houden! Hou je bek! Hou je bek!” De jongen schreeuwt de woorden keer op keer alsof zijn gesprekspartner zich aan de andere kant van de oceaan bevindt. “Doe normaal! Doe normaal! Hou je Bek! Doe normaal!” De jongen, geheel in het zwart gekleed, lang haar, kleine baard, staat op het punt om in de trein te stappen naar Amsterdam. Maar die trein komt natuurlijk nog even niet en dus is er alle tijd om tekeer te gaan. Hij staat tenslotte aan het einde van het perron waar het rustig is. Hier en daar krijgt hij een verbaasde blik toegeworpen. “Ik ga ophangen! Ik ga ophangen! Doe normaal! Houd je bek! Ik hang op hoor! Je moet ophouden!”