“Nee! Je moet gewoon je bek houden! Hou je bek! Hou je bek!” De jongen schreeuwt de woorden keer op keer alsof zijn gesprekspartner zich aan de andere kant van de oceaan bevindt. “Doe normaal! Doe normaal! Hou je Bek! Doe normaal!” De jongen, geheel in het zwart gekleed, lang haar, kleine baard, staat op het punt om in de trein te stappen naar Amsterdam. Maar die trein komt natuurlijk nog even niet en dus is er alle tijd om tekeer te gaan. Hij staat tenslotte aan het einde van het perron waar het rustig is. Hier en daar krijgt hij een verbaasde blik toegeworpen. “Ik ga ophangen! Ik ga ophangen! Doe normaal! Houd je bek! Ik hang op hoor! Je moet ophouden!”
Pas als de trein het station binnenrijdt en hij plaatst neemt tegenover mij dempt hij zijn volume. Maar zijn vriendin moet nog steeds van alles: normaal doen, der bek houden en niet willen dat hij nu terug komt, want dat kan niet. Uiteindelijk, na meer dan vijftig waarschuwingen hangt de jongen, niet meer dan achttien jaar jong, op. “Ik hou van je”, zegt hij nog heel lief voordat hij de verbinding verbreekt. De telefoon wordt weggestopt maar even later alweer tevoorschijn gehaald: zijn vriendin belt en het gesprek begint van vooraf aan. Zij moet normaal doen, hij houdt van haar.Nu komt het woord ‘moeten’ tegenwoordig niet meer voor in mijn woordenboek. Alles is een keuze. Maar de keuze om te blijven bij iemand die zo tegen je tekeer gaat, snap ik niet. Nu niet, en nooit niet. Het is geen liefde van de onderste plank, maar van een plank die ik niet moet begrijpen.
| < Vorige |
|---|
