foto: Anita Zwart
Zijn grote droom was om dansartiest te worden, maar die droom werd geen werkelijkheid. Hij werkte als monteur van koelingsstystemen voor vliegtuigen. Aan danswedstrijden deed hij wel mee, maar de doorbraak kwam niet. “Er zijn ook zoveel artiesten.” Vrijwel alleen gaat de man door het leven, maar hij voelt zich niet eenzaam. Het grootste deel van de tijd is hij onderweg. De 69 jarige man sleutelt aan zijn fietszadel in park Frankendael. “Tweedehands, voor 90 euro gekocht. Het zadel gaat alleen alle kanten op.”
Gelukkig heeft de AOW-er altijd zijn gereedschap bij zich. “Maar één keer niet, toen moest ik tien kilometer lopen door een platte band, sindsdien heb ik altijd spullen bij me.” De vader van twee kinderen en opa van een jongen en een meisje danst nog steeds veel. “Ik fiets door de stad, kijken of er nog wat te doen is. Vooral dansen vind ik leuk. Dan staan de jongelui om me heen. Die staan er naast terwijl ik aan het dansen ben, en dat kan ik goed hoor.” Hij is kerngezond volgens het laatste onderzoek. “De dokter noemde mijn hart een dieselmotor. Ik sport elke dag een uurtje en ik rook niet, daar zal het wel doorkomen. Een pilsje gaat er wel in.” Maar daar stopt hij dan ook binnenkort mee: “Ik begin wat last te krijgen van mijn darmen, zal wel door het bier komen. Uitslapen kan ik ook niet, rond zeven uur sta ik op, anders krijg ik hoofdpijn.”
Zo’n dertig jaar geleden liep de relatie met zijn vrouw na vijf jaar stuk. Ze kunnen nog steeds met elkaar overweg. “Verschillende karakters, zulke dingen gebeuren.” Vrienden trouwden wel en vriendschappen gingen verloren. Vrienden heeft hij dan ook niet meer. “Ik kan goed alleen zijn. Of ik gelukkig ben? Wat is gelukkig? Ik ben normaal.”
| < Vorige | Volgende > |
|---|
