Marijn de Vries van Phanta Vision
foto: Claudia Lukkien
“Een omroep, een schrijver of een regisseur wil een film maken en komt bij ons. Soms met niet meer dan een idee, soms met een uitgewerkt script. Het komt ook voor dat wij zelf naar aanleiding van een boek of een gebeurtenis een film willen maken. In principe maakt het genre ons niet uit. Als het verhaal of het onderwerp ons aanspreekt, gaan we ermee verder.”
Dit zegt Marijn de Vries. Zij is een van de drie producenten van het bedrijf Phanta Vision, sinds 2003 gevestigd in de Gijsbrecht van Aemstelstraat. Zij studeerde in 1997 af aan de Universiteit van Amsterdam (film & televisiewetenschappen) en kwam in 1998 in dienst bij Phanta Vision. Het bedrijf - inmiddels achttien werknemers - werd in 1990 opgericht en is gehuisvest in een voormalig schoolgebouw. Verhuizing naar deze locatie bood de mogelijkheid de drie dochterondernemingen - productie, montage en verhuur/verkoop van audiovisuele apparatuur - die voor de verhuizing verspreid door de stad zaten, in één pand te verenigen. Phanta Vision werkt aan speelfilms, documentaires, animatiefilms, korte films en werk voor televisie. Weinig buurtbewoners zullen zich realiseren wat er zich in hun omgeving afspeelt. Kijkend naar films als Nachtrit, Nadine of Dunya & Desie, of de serie In Europa zullen weinigen er weet van hebben dat hetgeen waar zij op dat moment naar kijken in hun eigen straat werd gemonteerd of geproduceerd. Of toch?
Kent Suzanne het bedrijf Phanta Vision dat in haar straat is gevestigd en weet ze wat voor bedrijf het is? Iets met video, meent ze. Carla komt iets verder: het bedrijf faciliteert filmproducties. Ze leveren camera’s en kabeltjes. En ze krijgen regelmatig bezoek van een meneer in een prachtige goudkleurige Citroën SM. Haar twee dochters, Anna van 15 en Doris van 12, schudden hun hoofd. Ze kennen het bedrijf niet. Pepijn, die schuin tegenover Phanta Vision woont, denkt aan montage en reclame. Alleen Pieter is beter bekend met het bedrijf en weet dat er films en televisieproducties worden gemaakt. Wat doet een filmproductiemaatschappij? Marijn: “Als er een plan is, gaan we allereerst op zoek naar financiers. Het Nederlands Fonds voor de Film bijvoorbeeld, of we kloppen bij een omroep aan. Als we een idee hebben, informeren we ook bij internationale partners wat zij ervan vinden. Met name met België, Duitsland, Ierland en Bulgarije doen we co-producties. In Nederland is het belangrijk om een omroep voor je project te interesseren. Je bent dan meestal verzekerd van vertoning en omroepen hebben weer toegang tot andere fondsen. Als de contracten met de financiers rond zijn, het script naar tevredenheid ontwikkeld is, kan een filmcrew aan de slag. Als producent hou je dan overzicht of alles inhoudelijk en financieel goed gaat en ben je verantwoordelijk over hoe de film in de markt wordt gezet.” Hoe vinden jullie geschikte locaties? “Daarvoor roepen we de hulp in van locatiescouts. Een locatiescout is iemand die voortdurend op zoek is naar geschikte locaties. Hij of zij beschikt over een archief. Wat niet wil zeggen dat je maar even in dat archief hoeft te kijken en dan klaar bent. Laatst hadden we een balletstudio nodig. Dat lijkt makkelijk. We hebben gekeken in het voormalige gebouw van de Volkskrant, waar twee studio’s zitten. Maar zo’n studio moet enige tijd beschikbaar zijn, zodat we kunnen draaien. Dat botste met de lessen die er gegeven worden. We hebben ook gekeken bij de circuswerkplaats in de Marcusstraat, maar kwamen uiteindelijk in Amsterdam-West terecht.” Zijn jullie nu met een productie bezig? “De laatste grote film was Blind, een film van Tamar van den Dop. De film is op tal van festivals vertoond. Met name in Frankrijk en Amerika doet de film het goed.” “Blind speelt zich grotendeels af in de sneeuw. In eerste instantie wilden we naar Noorwegen of Zweden, maar filmmaken daar is erg duur. Uiteindelijk hebben we gekozen voor Bulgarije. Daar kun je betrekkelijk goedkoop draaien en is het sneeuwzeker. Hoewel, toen de crew daar aankwam met zestig man, lag er voor het eerst geen sneeuw en moest er een sneeuwmachine worden besteld. We spreken geen Bulgaars, dus je vraagt met enige moeite: heb je een sneeuwmachine besteld? Ja. Die komt eraan. En je denkt, drie uurtjes rijden hiervandaan, die is er wel over vier uur. Blijkt het twee dagen te gaan duren.” “Als locatie zochten we een landhuis van rond 1900. Maar die zijn allemaal afgebroken of enorm vervallen. We hebben een oude school omgebouwd. Dat nam veel tijd en uiteindelijk was de locatie nog niet perfect. Er waren huizen te zien die duidelijk niet rond 1900 gebouwd waren. We hebben toen een met takken doorvlochten hek gemaakt om de huizen aan het zicht te onttrekken. Toen het de art-director te lang duurde, heeft hij bovenop het hek flessen wodka gezet. De eerste vlechters die boven kwamen mochten de wodka hebben. Toen ging het ineens heel snel.” Blind is de eerste Nederlandse speelfilm met audiodescriptie. Bij audiodescriptie wordt in de pauzes tussen de dialogen verteld wat voor zienden zichtbaar is. Blinden en slechtzienden kunnen deze beschrijving volgen via een oortje. Door de inzet van Phanta Vision zijn er in Nederland nu vier bioscopen uitgerust met apparatuur die audiodescriptie mogelijk maakt. “In Engeland en Amerika is audiodescriptie bij elke film verplicht. In Nederland zijn 650 duizend blinden en slechtzienden. Wij vinden het heel gek dat je zo’n grote bevolkingsgroep gewoon buitensluit. Vooral mensen die laat in hun leven blind waren geworden, waren heel blij dat ze eindelijk weer naar de film konden,” zegt Marijn. Ina Ruijter
| < Vorige | Volgende > |
|---|
